از سکوت تا پیش‌بینی فردای ایران

صادق زیباکلام که اخیرا سکوت معناداری در پیش گرفته و کمتر از گذشته درباره تحولات سیاسی و اجتماعی کشور سخن گفته، اکنون با چه نگاهی به ایران و موقعیت آن در عرصه پرالتهاب سیاست خارجی می‌نگرد؟ در شرایطی که کشور در میانه مجموعه‌ای از بحران‌ها، فشارهای داخلی و خارجی و تحولات پرشتاب منطقه‌ای قرار گرفته، ارزیابی این استاد سابق دانشگاه تهران از معادلات جدید چیست؟ آیا آنچه امروز در سیاست خارجی و داخلی ایران می‌گذرد، از نگاه این تحلیلگر سیاسی، ادامه همان روندهای پیشین است یا نشانه ورود کشور به مرحله‌ای تازه و متفاوت؟ زیباکلام در مواجهه با این تحولات چه برداشتی از رفتار حاکمیت، جامعه و نیروهای سیاسی دارد؟ آیا همچنان به تحلیل‌هایی که طی سال‌های گذشته مطرح کرده‌ باور دارد یا تحولات اخیر او را به بازنگری در برخی از پیش‌بینی‌هایش واداشته است؟ و سرانجام، شاید مهم‌ترین پرسش این باشد که او آینده ایران را در پرتو این تحولات چگونه می‌بیند؟ آینده‌ای که به نظر می‌رسد بیش از هر زمان دیگری در معرض انتخاب‌ها و تصمیم‌های سرنوشت‌ساز قرار گرفته است. از همین رو، بر آن شدیم تا در گفت‌وگویی با صادق زیباکلام‌ از او درباره این پرسش‌ها و دیگر دغدغه‌های برآمده از شرایط امروز ایران بپرسیم و روایت و ارزیابی او را از تحولات جاری و چشم‌انداز پیش‌روی کشور جویا شویم.

  اجازه بدهید گفت‌وگو را از سکوت رسانه‌ای شما در ماه‌های اخیر آغاز کنیم. به نظر می‌رسد نسبت به گذشته، حضور و ظهور بسیار کمتری در فضای رسانه‌ای داشته‌اید؛ کمتر مصاحبه می‌کنید، در مناظره‌ها شرکت نمی‌کنید و کمتر در معرض گفت‌وگوهای رسانه‌ای قرار می‌گیرید. آیا این کاهش حضور ناشی از ملاحظه یا محدودیتی خاص، به‌ویژه پس از صدور رأی اخیر است؟ …