در آن دوران، درآمد ناخالص داخلی به ازای هر نفر در تایوان حدود ۱۹۶ دلار بود که رقمی بسیار پایین و حتی کمتر از برخی کشورهای بسیار فقیر آن زمان به شمار میرفت. اقتصاد جزیره کاملاً متکی بر کشاورزی، بهویژه کشت برنج و نیشکر بود و بخش عمدهای از مردم در فقر به سر میبردند. اما طی چند دهه، تایوان از یک جامعه سنتی کشاورزی به یکی از «چهار ببر اقتصادی آسیا» و سپس به قلب تپنده فناوری جهان تبدیل شد.
نرخ رشد سالانه تولید ناخالص داخلی این کشور در فاصله دهههای ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بهطور میانگین بیش از ۹ درصد ثبت شد، پدیدهای شگفتانگیز که ناشی از گذار مرحلهبهمرحله از اصلاحات ارضی اولیه، جایگزینی واردات، توسعه صنایع سبک متکی بر صادرات، و در نهایت تمرکز بر صنایع سنگین و فناوریهای پیشرفته بود.
اصلاحات ارضی و حرکت به سمت راهبرد صادراتی
مرحله نخست این جهش، اصلاحات ارضی موفقی بود که در ابتدای دهه ۱۹۵۰ تحت عنوان «زمین به کشاورز» اجرا شد و زمینهای اربابان را میان روستاییان تقسیم کرد. این کار باعث شد بهرهوری کشاورزی رشد کند، سرمایههای انباشتهشده از بخش کشاورزی به سمت سرمایهگذاری در صنایع کوچک هدایت شود و نیروی کار مازاد روستایی جذب کارخانههای جدید گردد. در دهه ۱۹۶۰، تایوان با ایجاد مناطق ویژه صادراتی مانند منطقه کائوسیونگ، راهبرد صادراتمحور را پیش گرفت که طی آن با بهرهگیری از نیروی کار ارزان و آموزشدیده، کالاهای مصرفی سبک تولید و به بازارهای جهانی صادر میشد. ورود سرمایهگذاری خارجی و ارز حاصل از صادرات، بستر لازم را برای مرحله بعدی تحول فراهم ساخت. در دهه ۱۹۷۰ و با بروز بحرانهای نفتی، دولت تایوان با اجرای ده پروژه بزرگ زیربنایی، شبکه راهها، بندرگاهها، فرودگاهها و صنایع مادر نظیر فولاد و پتروشیمی را نوسازی کرد تا زیرساختهای کشور توان تحمل صنایع سنگینتر و پیچیدهتر را داشته باشند.
ورود به دنیای فناوریهای نوین …
