اعدادی که این روزها درباره هزینه سلامت منتشر میشود، دیگر صرفاً «افزایش قیمت» نیست. نشانه تغییر جایگاه سلامت در زندگی مردم است. روابط عمومی انجمن داروسازان از افزایش ۳۰ تا ۷۰ درصدی قیمت دارو خبر داده و گفته در برخی اقلام خاص، افزایش قیمت به ۳۰۰ درصد رسیده است. همزمان حدود ۲۰۰ قلم دارو در وضعیت کمبود قرار دارند. یعنی بیمار بداقبال ایرانی گاهی در معرض شرایطی دشوار قرار می گیرد: تلاش برای یافتن دارویی که موجود نیست و امکان یافتن دارویی که به شرط پرداختی کلان امکان موجود شدن دارد!
اما بخش تلخ تر ماجرا در عرضه داروهای روانپزشکی است؛ جایی که افزایش قیمت به ۴۷۱ درصد رسیده است. شاید کسی تصور کند این فقط یک عدد است، اما پشت این عدد هزاران بیمار قرار دارند که درمانشان به مصرف منظم دارو وابسته است. در شرایطی که فشار اقتصادی خود یکی از عوامل تشدید اضطراب و افسردگی است، داروی درمان اضطراب و افسردگی هم گران میشود. گویی اقتصاد و نظام سلامت دست به دست هم دادهاند تا به شهروند بگویند: «نگران نباش! که اگر باشی باید هزینه گزاف نگرانیات را هم پرداخت کنی!»
حتی داروهای بهظاهر ساده نیز از این وضعیت در امان نماندهاند. ژلوفن ۵۰، کدئین ۳۵، استامینوفن ۱۳۰ و آموکسیسیلین ۵۵ و همه این نمونه ها ممکن است فردا گران تر شده باشند. شاید برای برخی این هزینه ها فاجعه به نظر نرسند، اما خانوادهای که همزمان با افزایش اجارهخانه، مواد غذایی، حملونقل، آموزش و صدها هزینه دیگر مواجه است، با جمع همین اعداد کوچک به یک هزینه کرد گزاف میرسد. …
