ما رفتار دیگران را معمولا از روی آنچه دیده ایم قضاوت می کنیم، اما رفتار خودمان را با نیت ها و شرایطی توضیح می دهیم که دیگران به آنها دسترسی ندارند. وقتی کسی در صف جلو می زند، ممکن است او را بی ملاحظه بدانیم؛ اگر خودمان این کار را کنیم، شاید بگوییم عجله داشتیم یا فقط یک سوال کوتاه داشتیم. رفتار بیرونی یکسان است، اما روایت درونی ما متفاوت می شود.
این تفاوت همیشه از بدخواهی آگاهانه نمی آید. ذهن انسان برای حفظ تصویری قابل قبول از خودش، تمایل دارد دلایل رفتار خودش را پیدا کند. ما می خواهیم خودمان را منصف، مسئول و اخلاقی ببینیم. وقتی رفتاری با این تصویر ناسازگار است، ذهن به جای کنار گذاشتن تصویر مطلوب، گاهی توضیحی می سازد که میان آن تصویر و عمل واقعی فاصله بیندازد. وقتی فشار جمع، معیار را جابجا می کند
افراد در خلوت ممکن است رفتاری را نادرست بدانند، اما در جمعی که آن رفتار رایج است، حساسیت شان کمتر شود. وقتی می بینیم دیگران قانون را دور می زنند، از امکانات عمومی سوءاستفاده می کنند یا مسئولیت را گردن هم می اندازند، ممکن است رفتار خودمان هم در ذهنمان عادی تر به نظر برسد. تکرار یک رفتار، آن را لزوما درست نمی کند؛ اما می تواند مرز میان درست و نادرست را در تجربه روزانه مبهم کند.
در چنین وضعی، اعتراض به دیگران گاهی جای پرسش دشوارتر را می گیرد: من در همین موقعیت چه می کنم؟ نقد رفتار عمومی لازم است، اما اگر فقط دیگران را نشانه بگیریم، اعتراض به راهی برای تثبیت برتری اخلاقی خودمان تبدیل می شود. فرد به جای آنکه سهم خود را ببیند، از محکوم کردن دیگران برای تایید پاک دستی خودش استفاده می کند. خشم اخلاقی چه زمانی به نمایش تبدیل می شود؟ …
دانلود از کافه بازار
