صداوسیما علیه دیپلماسی؛ سناریوی عجیب ترور بارون ترامپ جنجال‌ساز شد

توهم نفوذ با تحلیل بازی‌های ویدئویی

این ویدئو که با لحنی حماسی و ادعا‌های عجیب همراه است، سناریویی تخیلی از نحوه نفوذ به حلقه امنیتی بارون ترامپ را به تصویر می‌کشد؛ داستان‌سرایی‌هایی از حضور «دختر نفوذی در طبقه ۵۸ برج ترامپ» تا ردیابی رفتار فرزند ترامپ از طریق حساب‌های «ایکس‌باکس»، «دیسکورد» و بازی «فیفا». راوی برنامه با ادعا می‌کند که با اجیر کردن یک استریمر معروف یا نفوذ به حساب همکلاسی‌های او، می‌توان جایزه ۱۰ میلیون دلاری را برد و «به بیخ گلوی بارون ترامپ رسید».

طنز تلخ و نگران‌کننده ماجرا اینجاست که صداوسیما، چند داده ساده و عمومی موجود در فروم‌های بازی و شبکه‌های اجتماعی را به عنوان «دستاورد امنیتی و نفوذ بی‌سابقه» به خورد مخاطب می‌دهد. این نمایش ناشیانه که بیشتر به سناریوی یک بازی کامپیوتر کم‌کیفیت شباهت دارد، نه نشان‌دهنده اقتدار است و نه هوشمندی؛ بلکه ثمره بی‌تدبیری جریانی است که با بودجه عمومی و از جیب همین مردم، خط‌ونشان‌های هزینه‌ساز می‌کشد.

از ملانیا تا بارون ترامپ؛ تنزل اخلاقی در رسانه‌های مدعی

این اقدام وقتی قابل تامل‌تر می‌شود که به یاد آوریم چندی پیش هم خبرگزاری تسنیم با انتشار ویدئویی تحت عنوان «ملانیا ترامپ کجا و چگونه در دسترس است؟»، با ارائه راهکارهایی، چون آلوده کردن لباس‌های همسر ترامپ، خوراک لذیذی برای پروژه «ایران‌هراسی» رسانه‌های خارجی فراهم کرد. حالا همان رویه خطرناک، به آنتن زنده و رسمی صداوسیما کشیده شده است.

تغییر سیبل از شخصیت‌های سیاسی به فرزندان و خانواده آنها، علاوه بر اینکه در عرف بین‌الملل رفتاری مذموم و مصداق صریح تحریک به خشونت علیه مقامات و بستگان آنهاست، یک تنزل شدید اخلاقی و رسانه‌ای برای مجموعه‌ای است که پسوند «ملی» را یدک می‌کشد.

بازی با معیشت مردم و سکوت نهاد‌های ناظر

پرسش اصلی جامعه و فعالان سیاسی این است که تاوان این خودنمایی‌های هیجانی و فاقد استراتژی را چه کسی می‌دهد؟ در روز‌هایی که دستگاه دیپلماسی کشور در پی مدیریت تنش‌هاست، پخش چنین محتوایی در شبکه سراسری، مستقیماً بهانه به دست بدخواهان داده، پروسه تحریم‌ها و فشار‌های بین‌المللی علیه ایران را تشدید کرده و در نهایت تاوان آن را مردمی می‌دهند که با هر سیگنال منفی خارجی، شاهد افت ارزش دارایی‌ها و تنگ‌تر شدن سفره‌های خود هستند.

از سوی دیگر، سکوت و غیبت معنادار نهاد‌های نظارتی جای تأمل جدی دارد. اگر یک رسانه مستقل یا اصلاح‌طلب تنها یک‌دهم چنین محتوای بحران‌سازی را منتشر می‌کرد، آیا هیئت نظارت بر مطبوعات و نهاد‌های ذی‌ربط با همین تساهل و سکوت از کنار آن می‌گذشتند؟ چرا ماشین تولید بحران در شبکه سه و رسانه‌های هم‌سو، بدون هیچ ترمزی به حرکت خود ادامه می‌دهد؟ تا زمانی که مسئولیت‌پذیری در قبال منافع ملی، جای خود را به برخورد‌های هیجانی بدهد، تاوان این بی‌تدبیری‌ها را دیپلماسی کشور و مردمی خواهند داد که در آرزوی ثبات و آرامش‌اند.