آزمایشهای اولیه روی موشها نشان داده این سلولها میتوانند در بدن سازماندهی شوند و به بافتی شبیه عضله تبدیل شوند.
در این روش، سلولهای عضلانی در قالب یک ساختار زیستی خاص به بدن منتقل میشوند و پس از تزریق، در محل موردنظر به شکل بافتی منسجمتر سازمان مییابند.
نکته مهم این است که پژوهشگران تنها به افزایش حجم عضله توجه نکردهاند؛ آنها بررسی کردهاند که آیا بافت ایجادشده میتواند مانند عضله طبیعی فعالیت کند و موادی موسوم به مایوکاینها ترشح کند یا خیر.
مایوکاینها پیامرسانهایی هستند که هنگام فعالیت عضلات آزاد میشوند و میتوانند بر فرایندهایی مانند سوختوساز و عملکرد سایر بافتها اثر بگذارند. پژوهشگران امیدوارند ایجاد بافت عضلانی فعال بتواند در آینده برای افرادی که بهدلیل بیماری، سالمندی یا محدودیت حرکتی امکان فعالیت بدنی کافی ندارند، کاربرد داشته باشد.
آزمایشهای انجامشده روی موشها نتایج امیدوارکنندهای نشان دادهاند و در برخی مدلها، این پیوندهای عضلانی با بهبود وضعیت عضلات و بعضی شاخصهای متابولیک همراه بودهاند. همین مسئله ایده استفاده از بافت عضلانی بهعنوان نوعی «عضله قابل تزریق» را مطرح کرده است.
با این حال، این فناوری هنوز در مرحله پیشبالینی قرار دارد و آزمایشهای فعلی روی حیوانات انجام شدهاند؛ بنابراین نمیتوان از آن بهعنوان روشی برای ساخت عضله یا جایگزینی ورزش در انسان نام برد. پیش از هرگونه استفاده پزشکی، ایمنی، دوام بافت، نحوه کنترل رشد سلولها و عملکرد بلندمدت آن باید در مراحل بعدی پژوهش بررسی شود.
