به گفته باقری در برخی بیماران، اسلیو ممکن است موجب ایجاد یا تشدید علائم رفلاکس شود، بنابراین شدت علائم، وضعیت مری و معده و وجود مشکلاتی مانند فتق هیاتال باید پیش از جراحی به دقت بررسی شود. در چنین شرایطی، بای پس معده در برخی بیماران میتواند انتخاب مناسبتری باشد. همچنین در بیمارانی که پس از اسلیو دچار رفلاکس شدید و پایدار میشوند و به درمانهای معمول پاسخ کافی نمیدهند، تبدیل اسلیو به بایپس میتواند بهعنوان یکی از گزینههای درمانی مطرح شود.
او درباره تفاوت این دو روش توضیح داد: در اسلیو معده معمولاً حدود ۸۰ درصد معده برداشته میشود، اما مسیر طبیعی عبور غذا از روده تغییر نمیکند. در بایپس معده، علاوه بر ایجاد یک معده کوچکتر، مسیر عبور غذا در بخشی از روده کوچک نیز تغییر مییابد. هر دو روش میتوانند علاوه بر کاهش وزن، آثار متابولیک قابل توجهی داشته باشند، اما در برخی بیماران، بهویژه مبتلایان به دیابت نوع ۲ یا رفلاکس شدید، بایپس ممکن است از نظر کنترل برخی بیماریهای همراه مزیت بیشتری داشته باشد.
این فلوشیپ جراحی چاقی و متابولیک ادامه داد: وجود برخی بیماریهای گوارشی، کمبودها یا اختلالات تغذیهای، … …
