ابهام هیأت امنایی حافظیه

«مهران محمدی»، رئیس «انجمن دوستداران حافظ»، به «پیام ما» می‌گوید: «در موضوع هیأت امنایی شدن حافظیه و سعدیه، نخستین پرسش این است که این تصمیم براساس چه موادی، چه مقرراتی و چه ضوابطی گرفته شده است. وقتی مبنای یک تصمیم و جزئیات آن روشن نباشد، طبیعی است که برای انجمن‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد حساسیت ایجاد کند.»

او در پاسخ به این پرسش که هیأت امنایی شدن «حافظیه» و «سعدیه» چه مشکلاتی می‌تواند در مقایسه با شیوه فعلی مدیریت این دو مجموعه ایجاد کند، می‌گوید: «مشکل اصلی اینجاست که سازوکار این تصمیم مشخص نیست؛ معلوم نیست این طرح بر چه مبنایی و به چه شکلی قرار است اجرا شود. اعضای هیأت امنا چه کسانی می‌شوند؟ چارچوب رفتاری آن‌ها چیست؟ چه کسی بر عملکرد آن‌ها نظارت می‌کند و حدود اختیاراتشان تا کجاست؟»

او ادامه می‌دهد: «به‌دلیل نبود شفافیت، طبیعتاً نمی‌توان تصور روشنی از شیوه جدید مدیریت داشت و درباره پیامدهای آن اظهارنظر کرد. تا زمانی که ندانیم اعضای هیأت امنا چه کسانی هستند، چه اختیاراتی دارند، چه چارچوبی برای فعالیت آن‌ها تعیین شده و چه نهادی بر آن‌ها نظارت می‌کند، نمی‌توان درباره این مدل مدیریتی قضاوت دقیقی داشت.»

رئیس «انجمن دوستداران حافظ» تأکید می‌کند: «بنابراین، یکی از مسائل اصلی، شفاف نبودن سازوکار هیأت امنایی شدن حافظیه و سعدیه است. وقتی چارچوب و جزئیات یک طرح مشخص نباشد، طبیعی است که انجمن‌ها و فعالان حوزه میراث فرهنگی نسبت به آن حساس شوند و درباره آثار و تبعات آن پرسش داشته باشند.»

او با اشاره به انتخاب «حافظیه» و «سعدیه» به‌عنوان محل اجرای آزمایشی این طرح می‌گوید: «پرسش دیگری که مطرح می‌شود، این است که چرا قرار است این طرح به‌صورت پایلوت در این دو مجموعه اجرا شود. حافظیه و سعدیه مجموعه‌هایی معمولی نیستند و طبیعتاً نسبت به آن‌ها حساسیت زیادی وجود دارد.»

محمدی می‌افزاید: «آرامگاه حافظ، پربازدیدترین بنای تاریخی ایران است و نگاه مردم به آرامگاه حافظ با نگاه آن‌ها به بسیاری از آثار تاریخی دیگر کشور متفاوت است. حافظ جایگاه ویژه‌ای در میان مردم ایران دارد و ارتباط مردم با حافظ و آرامگاه او را نمی‌توان با بسیاری از آثار تاریخی دیگر مقایسه کرد.» …