اگر این سخن را به معنای قطعی آن در نظر بگیریم، یک پرسش جدی و اساسی پیش روی افکار عمومی قرار میگیرد: آیا رئیسجمهور معتقد است تمامی انتخابهایش برای اعضای کابینه، از روز نخست تاکنون، بدون هیچ نقص و ایرادی بوده است؟
آیا در طول نزدیک به دو سال فعالیت دولت، هیچ وزیر، معاون یا مسئول ارشدی عملکردی پایینتر از انتظار نداشته است؟ آیا هیچ وزارتخانهای نیازمند تغییر رویکرد، تزریق توان تازه یا اصلاح مدیریت نبوده است؟
واقعیت این است که در نظام جمهوری اسلامی، تغییر مدیران و اعضای کابینه در طول دوره فعالیت دولتها امری غیرعادی نبوده است. اتفاقاً ارزیابی عملکرد مدیران و اصلاح ترکیب مدیریتی، بخشی طبیعی از فرآیند حکمرانی است. اینکه دولتی پس از گذشت حدود دو سال، تقریباً هیچ نیازی به بازنگری در انتخابهای خود احساس نکند، دستکم از منظر مدیریتی، نیازمند توضیح جدی است.
آقای رئیسجمهور؛
پافشاری بر حفظ همه انتخابهای اولیه، لزوماً نشانه ثبات نیست؛ گاهی میتواند نشانه نپذیرفتن خطا باشد.
هیچ رئیسجمهوری، حتی اگر با بهترین نیت و با مشورتهای فراوان اعضای کابینه را انتخاب کرده باشد، نمیتواند تضمین کند که همه انتخابها تا پایان دوره بهترین انتخابهای ممکن باقی خواهند ماند. شرایط کشور تغییر میکند، عملکرد افراد آشکارتر میشود، اولویتها جابهجا میشوند و گاهی مشخص میشود فردی که برای یک مسئولیت مناسب به نظر میرسیده، در عمل نتوانسته انتظارات را برآورده کند.
اتفاقاً یکی از مهمترین نشانههای مدیریت قوی، توانایی اصلاح تصمیمات گذشته است.
آقای پزشکیان، اگر امروز وزیری موفق است، حفظ او کاملاً قابل دفاع است؛ اما اگر مدیری در انجام مسئولیت خود موفق نبوده، چرا باید صرفاً به دلیل آنکه در ابتدای دولت انتخاب شده است تا پایان راه در همان جایگاه باقی بماند؟
مردم از رئیسجمهور انتظار ندارند که ثابت کند هیچگاه اشتباه نکرده است. انتظار دارند اگر در انتخابی اشتباه رخ داده، شجاعت اصلاح آن را داشته باشد.
بنابراین، مسئله فقط تغییر چند وزیر یا مدیر نیست؛ مسئله مهمتر، پذیرش اصل امکان خطا و ضرورت اصلاح در مدیریت کشور است.
آقای رئیسجمهور؛
اگر واقعاً ارزیابی دولت این است که همه اعضای کابینه در جای درست خود قرار دارند و عملکردشان نیز رضایتبخش است، این ارزیابی باید شفاف و مستدل برای مردم توضیح داده شود. اما اگر مشکلات اقتصادی، مدیریتی و اجرایی کشور در برخی حوزهها جدی است، انتظار افکار عمومی این است که دولت برای اصلاح وضع موجود، حتی در ترکیب مدیریتی خود، تصمیمهای جسورانه بگیرد.
عدم تغییر، به خودی خود فضیلت نیست؛ همانطور که تغییر هم به خودی خود عیب نیست. معیار، کارآمدی است.
آقای رئیسجمهور، کشور بیش از هر چیز به مدیرانی نیاز دارد که بتوانند مشکلات را حل کنند، نه مدیرانی که صرفاً به دلیل انتخاب اولیه، تا پایان دولت در جای خود باقی بمانند.
پس اگر قرار است هیچ تغییری در کابینه صورت نگیرد، یک سؤال ساده اما مهم همچنان باقی است:
آیا واقعاً در این دو سال، هیچ انتخابی نیازمند اصلاح نبوده است؟
اگر پاسخ مثبت است، این ادعا نیازمند ارائه دلایل روشن و قابل سنجش است؛ و اگر پاسخ منفی است، تأخیر در اصلاح، خود میتواند به یک ایراد بزرگتر تبدیل شود.





























































































































































![[مهرداد احمدی شیخانی] روح کلوزیوم](/news/u/2026-08-25/ettelaat-xof3f.jpg)





