اگر کسی بتواند برای اصلاح صداوسیما گام بردارد، شخص رئیس جمهور است. به شرط اینکه بخواهد و یکبار هم که شده، وفاق را در پستوی خانه گذاشته و مقابل تندروها قرار بگیرد.
فرهاد فخرآبادی| اوایل هفته جاری بود که ویدئویی کوتاه از جلسه هیات دولت منتشر شد که در آن، مسعود پزشکیان از روند کاری صداوسیما گله کرده و میگوید که خودش هم دیگر برنامههای صداوسیما را نگاه نمیکند.
شاید تماشای همان چند ثانیه شاید برای برخی دلچسب باشد که بالاخره مسعود پزشکیان، در یک نقطه تعارف را کنار گذاشته و گوشهای از واقعیت را گفته است اما اگر واقعبین باشیم، باید به نکتههایی درباره این چند ثانیه اشاره کنیم.
اول اینکه، واکنشهای پیمان جبلی به انتقادات رئیسجمهور جالب توجه است. در همان چند ثانیه دو بار دوربین جبلی را نشان میدهد که هر دو بار در حال لبخند زدن است. قصد این را ندارم که خندههای رئیس صداوسیما را تفسیر کنم. هر بینندهای ممکن است از آن نوع لبخند زدن جبلی برداشتی داشته باشد و بعضی هم باشند که از روزنهها، خوشبینانهترین نگاه را داشته باشند. ولی اجازه دهید با شناختی که از طیف سیاسی نزدیک به رئیس صدا و سیما داریم، به این لبخندها نگاه خوبی نداشته باشیم.
اما نکته مهمتر پیرامون حرفی است که رئیس جمهور زده و لب به اعتراض گشوده است.
اعتراضی که پزشکیان به صورت علنی انجام داده، اعتراض مبارکی است و بعید است که برای اجرای نمایش آن حرفها را زده باشد. ولی نکته این است که آیا رئیس جمهور به تازگی به این امر واقف شده که بسیاری از مردم با صدا و سیما غریبه شدهاند؟ صداوسیما که مدتهاست در سراشیبی قرار گرفته است، همین الان … …
