بررسیها نشان میدهد موضوع هزینهکردهای مسوولیت اجتماعی در حالی تاریخچه کوتاهی در ایران دارد که در سطح جهان به موازات گسترش صنعت در نیمه دوم قرن بیستم و مخاطرات زیستمحیطی و مشکلات کارگران، مفهوم مسوولیت اجتماعی شرکتها توسعه یافت و مخاطبان و طرفداران بیشتری پیدا کرده است.
مسوولیت اجتماعی شرکتها به مجموعه تعهدات بنگاهها در قبال جامعه، محیط زیست، کارکنان و سایر ذینفعان گفته میشود. در ادبیات اقتصادی، مسوولیت شرکتها فقط به تولید، سودآوری و پرداخت مالیات محدود نیست و آثار اجتماعی و زیست محیطی فعالیت آنها را نیز دربرمیگیرد. با این حال، مساله فقط میزان هزینهکرد نیست، بلکه محل، هدف و نحوه مصرف منابع نیز اهمیت دارد. هزینههایی که تحت عنوان مسوولیت اجتماعی انجام میشوند، باید با اهدافی مانند بهبود شرایط کارکنان، کاهش آسیبهای زیستمحیطی، توسعه جوامع محلی، آموزش، سلامت و منافع عمومی ارتباط داشته باشند. در غیر این صورت، اگر این منابع صرف فعالیتهای تبلیغاتی، سیاسی یا حتی فعالیتهای تجاری و باشگاهداری حرفهای شوند، نسبت آنها با فلسفه اصلی مسوولیت اجتماعی محل سوال جدی است.
در ایران، چارچوب مسوولیت اجتماعی طی سالهای گذشته با مقررات مختلف شکل گرفته و ابهامهایی درباره حدود مسوولیت شرکتها و نحوه نظارت بر هزینهکرد منابع ایجاد کرده است. هرچند اطلاعات مربوط به میزان هزینهکرد برخی شرکتها شفافتر شده، پرسش اصلی همچنان محل و ماهیت این هزینهها است. در همین راستا، آییننامه مسوولیت اجتماعی مصوب ۴ تیر ۱۴۰۴ هیات وزیران، مسوولیت اجتماعی شرکتی را تعهد شرکت نسبت به ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیطی فعالیتهای خود در قبال جامعه، محیط زیست و ذینفعان تعریف کرده است. …



































































































































































