امنیت غذایی کشور چگونه تامین می‌شود؟

آنچه تغییر اقلیم را به مسئله‌ای مهم برای آینده کشاورزی تبدیل می‌کند، فقط اثر آن بر میزان تولید نیست؛ بلکه تغییر تدریجی شرایطی است که تعیین می‌کند یک محصول در کجا و با چه هزینه‌ای قابل تولید باشد.

نمونه آن را می‌توان در مزارع ذرت مجارستان و رومانی دید؛ جایی که خشکسالی‌های مکرر، گرمای شدید و کمبود مزمن آب، تولید ذرت را به‌شدت تحت فشار قرار داده و برخی کشاورزان را به سمت کنار گذاشتن ذرت و کشت محصولاتی مانند آفتابگردان سوق داده است.

برخی دیگر نیز برای مقابله با خشکی به سراغ آبیاری رفته‌اند، اما مشکل اینجاست که وقتی آب کافی وجود نداشته باشد، حتی سیستم آبیاری نیز نمی‌تواند مشکل را حل کند. بر اساس برآورد کمیسیون اروپا، تولید ذرت اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۶ به حدود ۵۰.۱ میلیون تن می‌رسد؛ رقمی نزدیک به پایین‌ترین سطح دو دهه اخیر و حدود ۲۰ درصد کمتر از میانگین سال‌های اخیر.

آنچه در این اتفاق اهمیت دارد، فقط افت تولید ذرت نیست؛ بلکه تغییری است که در الگوی کشت و محل تولید محصولات یک منطقه در حال شکل‌گیری است. محصولی که سال‌ها با شرایط اقلیمی و اقتصادی یک منطقه سازگار بوده، ممکن است با تغییر دما، کاهش بارندگی و محدود شدن منابع آب، دیگر همان مزیت گذشته را نداشته باشد.

در چنین شرایطی، کشاورز ناچار است درباره حفظ محصول، تغییر روش تولید یا جایگزینی آن با محصولی دیگر تصمیم بگیرد؛ بنابراین، تغییر اقلیم می‌تواند علاوه بر مقدار تولید، الگوی کشت و محل تولید محصولات کشاورزی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

سازگاری؛ از تغییر رقم تا تغییر محصول همچنین بخوانید: طوفان در بازار شکر؛ خطر افزایش هزینه واردات برای ایران …