«ایران همچنان همسایه ماست و در برههای از زمان باید راهی برای بازگرداندن آنچه که قابل بازگرداندن است پیدا کنیم.» این جمله انور قرقاش، مشاور رئیس امارات در امور خارجی، در فروم هیلی، شاید مهمترین نشانه از تلاش ابوظبی برای باز نگهداشتن پنجرهای به سوی تهران باشد؛ پنجرهای که پس از جنگ ۴۰روزه، حملات متقابل و تشدید تنشهای منطقهای، بیش از هر زمان دیگری تنگ شده است. اما در میان آنچه قابل بازگرداندن است، شاید اعتماد آخرین مورد در صف باشد.
روابط ایران و امارات در سالهای گذشته، نمونهای از همزیستی میان اختلاف سیاسی و وابستگی اقتصادی بوده است. امارات از یکسو یکی از مهمترین شرکای تجاری ایران و محل رفتوآمد بخش بزرگی از تجارت منطقهای بوده و از سوی دیگر، در معماری امنیتی خلیج فارس و مناسبات نزدیک با آمریکا و اسرائیل قرار داشته است. در سوی دیگر، تهران نیز امارات را صرفا یک همسایه اقتصادی نمیبیند. نقش ابوظبی در شبکه فشار اقتصادی علیه ایران و نزدیکی امنیتی آن به واشنگتن، در کنار نقش این کشور در ترتیبات مرتبط با فشار دریایی و محاصره مسیرهای صادراتی ایران، بر نگاه تهران به سیاست امارات سایه انداخته است.
با این حال، همین فشارها میتواند انگیزهای … …
