احوالپرسی از قدیمی‌ترین دواتگر استان گیلان + فیلم

همشهری آنلاین، راحله عبدالحسینی : عمو قاسم حدود ۶ دهه است که با شکل دادن به ورق آهنی و حلبی آن را به کرکره، لوله بخاری، چراغ و سماور تبدیل می‌کند و بعد هم ذوق و هنر را چاشنی دست‌ساخته‌اش می‌کند. «قاسم فقیرآزاد» آخرین بازمانده هنر دواتگری در صومعه‌سراست. دست‌ساخته‌ها ماندگار

فقط اهالی روستای طاهر گوراب نیستند که قاسم فقیرآزاد را می‌شناسند. یک صومعه‌سراست و یک مغازه دواتگری. اهالی، عمو قاسم صدایش می‌زنند. خودش می‌گوید ۷۲ سال از خدا عمر گرفته است در حالی که هنوز ۱۰ ساله نشده بود که کنار دست پدرش یاد گرفت چطور از ورق حلبی سرد و زمخت کرکره بسازد. قاسم فقیرآزاد به همشهری می‌گوید: «این کار برایم سخت بود. اوایل آن را دوست نداشتم. بعدها فهمیدم هنر است. از همان زمان هم شروع کردم به ساختن سماورهای زغالی و بخاری هیزمی که روی آن را با نقش و نگار پر می‌کردم.»

دست‌ساخته‌های عمو قاسم حالا یادگاری‌های قدیمی خانه دوست و آشنا شده‌است. او می‌گوید: «همان سماورهای کوچک زغالی هم قابل استفاده است و فقط تزئینی نیست، اما دیگر حوصله‌ای برای استفاده از سماور زغالی نمانده. جوان‌ها هم که عطر و طعم چای سماور زغالی را نمی‌دانند.»

عمو قاسم ۳ دختر و ۳ پسر دارد. می‌گوید که پسرانش کم و بیش با دواتگری آشنا هستند، اما در این وادی پا نگذاشتند. او ادامه می‌دهد: «قدیم شاگرد داشتم. حالا سال‌هاست خودم هستم و خودم. … …