در این دوره، شرکتکنندگان در لیگهای مختلف، هر یک با توجه به قوانین و مأموریتهای تعیینشده، مراحل متفاوتی را پشت سر گذاشتند. برخی تیمها رباتهای خود را پیش از مسابقه آماده کرده و در محل رقابت به آزمایش پرداختند، برخی دیگر با دریافت مأموریت در محل مسابقه، طراحی و ساخت ربات را از همانجا آغاز کردند و گروهی نیز در شرایط قرنطینه، قوانین و مأموریت جدیدی دریافت کردند و در مدت زمان محدودی برای اجرای آن آماده شدند.
در لیگ «امدادگر خط»، ۲۹ تیم دانشآموزی در دو بخش مقدماتی و پیشرفته با یکدیگر رقابت کردند. مهدی نوزاد، سرپرست این لیگ، درباره مراحل رقابت توضیح داد که در روز نخست، مرحله تست برگزار شد و تیمها رباتهای خود را آزمایش کردند. پس از آن نیز مراحل اصلی مسابقه برگزار شد و تیمها رباتهای خود را در بخشهای مختلف به چالش کشیدند.
یکی از بخشهای متفاوت این رقابت، «رقابت فنی» بود که برای سنجش توانایی واقعی دانشآموزان در برنامهنویسی و کار با ربات طراحی شده بود. تیمها در این مرحله در شرایط قرنطینه قرار گرفتند و ارتباطی با خانواده یا سرپرستان خود نداشتند. قوانین و مأموریت جدید در اختیار آنان قرار گرفت و شرکتکنندگان حدود دو ساعت فرصت داشتند مسئله را تحلیل کنند، برنامهنویسی لازم را انجام دهند و ربات خود را برای اجرای مأموریت آماده کنند.
به گفته نوزاد، هدف از این شیوه آن بود که نتیجه رقابت صرفاً به عملکرد رباتی که پیش از مسابقه آماده شده بود وابسته نباشد و توانایی خود دانشآموزان در تحلیل مسئله جدید، برنامهنویسی و اعمال تغییرات روی ربات نیز مورد ارزیابی قرار گیرد.
در لیگ «طراحی و ساخت» نیز ۵۴ تیم دانشآموزی در دو بخش مقدماتی و پیشرفته حضور داشتند. ویژگی اصلی این رقابت آن بود که دانشآموزان ربات آمادهای را وارد مسابقه نکردند، بلکه قوانین و مأموریت را در محل دریافت کردند و سپس با استفاده از قطعات در اختیار، ربات خود را طراحی و آماده کردند. …
