این فیلم از همان ابتدا تصمیم میگیرد منطق را چندان جدی نگیرد. ویل فرل و جان سی. ریلی در نقش دو مرد میانسال ظاهر میشوند که با وجود بالا رفتن سن، هنوز رفتار و ذهنیتی کودکانه دارند. ازدواج والدین این دو نفر باعث میشود آنها ناگهان مجبور شوند یک خانه و حتی یک اتاق خواب را با یکدیگر شریک شوند. این اتفاق مجموعهای از واقعیتهای عجیب را به همراه دارد.
بخش مهمی از جذابیت فیلم به رابطه فرل و ریلی برمیگردد. هر دو بازیگر توانایی زیادی در تبدیل یک موقعیت ساده به یک صحنه کاملاً دیوانهوار دارند و همین هماهنگی بسیاری از شوخیهای فیلم را نجات میدهد. «برادران ناتنی» در واقع تصویری اغراقشده از آدمهایی است که حاضر نیستند مسئولیتهای زندگی بزرگسالی را بپذیرند. در عین حال، بیپروایی یکی از مهمترین ویژگیهای آن است و همین رویکرد باعث شده «برادران ناتنی» به کمدیای متفاوت و ماندگار تبدیل شود.
جاش مارگولین در «تلما» از یک ایده ساده برای ساختن داستانی درباره سالمندی، استقلال و رابطه میان نسلها استفاده میکند. جون اسکیب در نقش زنی ۹۳ ساله ظاهر میشود که برخلاف تصویری که معمولاً از شخصیتهای سالخورده در سینما دیده میشود، قرار نیست فردی ناتوان و وابسته باشد.
زندگی تلما پس از آنکه قربانی یک کلاهبرداری تلفنی میشود، مسیر دیگری پیدا میکند. او پولش را از دست میدهد، اما به جای پذیرفتن شکست تصمیم میگیرد خودش برای پس گرفتن آن اقدام کند. همین تصمیم، موتور اصلی اتفاقات فیلم را شکل میدهد.
جذابیت «تلما» بیشتر از آنکه به شوخیهای مستقیم وابسته باشد، از تضاد میان سن شخصیت اصلی و روحیه سرکش او به دست میآید. جون اسکیب نیز در اجرای این نقش بسیار موفق است و تلما را به شخصیتی باورپذیر تبدیل میکند. این زن هم آسیبپذیر است و هم غرور و استقلال خودش را حفظ کرده است. حضور ریچارد راندتری نیز به فضای گرم فیلم کمک میکند. …
