جامعهای که مردمش نسبت به رنج یکدیگر بیتفاوتاند، الزاماً با بیمارستانهای بیشتر سالمتر نمیشود. جامعه سالم، جامعهای است که میتواند پیش از آنکه یک مسئله به بحران تبدیل شود، آن را ببیند، دربارهاش گفتوگو کند و برای حل آن کنار هم بایستد. اینجاست که تشکلهای مردمنهاد معنای دیگری پیدا میکنند.
سمنها فقط مجموعههایی برای جمعآوری کمک، حمایت از بیماران یا اجرای چند پروژه حمایتی نیستند. آنها میتوانند چشم جامعه، گوش جامعه و حافظه اجتماعی جامعه باشند؛ جایی که صدای آدمهایی شنیده میشود که گاهی در میان آمارها و گزارشهای رسمی دیده نمیشوند. یک کودک، یک سالمند، یک بیمار، یک خانواده کمبرخوردار، یک جوان گرفتار آسیب اجتماعی… سمن میتواند آنها را از «موضوع یک گزارش» بهصورت یک مسئله اجتماعی تبدیل کند.اما شاید لازم باشد یک قدم جلوتر برویم و از خودمان بپرسیم: مشارکت اجتماعی واقعاً چیست؟آیا مشارکت، جمع کردن پول برای یک بیمار است؟ خرید چند دستگاه برای یک بیمارستان؟ برگزاری یک همایش؟ یا اجرای یک پروژه حمایتی؟ همه اینها ارزشمندند؛ اما مشارکت اجتماعی، اگر قرار باشد به معنای واقعی کلمه مشارکت باشد، چیزی فراتر از اینهاست.
مشارکت یعنی مردم، در حل مسئله سهم داشته باشند. یعنی جامعه فقط دریافتکننده خدمت نباشد؛ خودش بخشی از راهحل باشد. سالهاست برای مردم تصمیم گرفتهایم. شاید وقت آن رسیده باشد که با مردم تصمیم بگیریم. این دو، یکسان نیستند. وقتی برای جامعه تصمیم میگیریم، ممکن است یک پروژه خوب طراحی کنیم؛ اما وقتی با جامعه تصمیم میگیریم، احتمال بیشتری دارد که مسئله واقعی را پیدا کنیم.و شاید یکی از مهمترین رسالتهای سمنها همین باشد: ترجمه تجربه زیسته مردم به مسئله قابل حل.در حوزه سلامت، این تفاوت اهمیت بیشتری پیدا میکند. ما معمولاً زمانی وارد میدان میشویم که مسئله اتفاق افتاده است. وقتی بیمار شد، درمان را شروع میکنیم. وقتی اعتیاد شکل گرفت، مداخله میکنیم. وقتی خانوادهای فروپاشید، حمایت میکنیم. وقتی افسردگی به بحران رسید، به فکر درمان میافتیم. اما پرسش مهمتر این است: چرا قبلتر نه؟
چرا سمنها را به بخشی از سازوکار پیشگیری تبدیل نکنیم؟ چرا از آنها نخواهیم هر منطقه، محله و جامعه را با دقتی که شاید هیچ گزارش آماری نتواند، ببینند و یک «نقشه مسائل سلامت» برای آن ترسیم کنند؟
شاید مسئله یک محله، سلامت روان نوجوانان باشد. در محلهای دیگر، سالمندی. جایی دیابت و فشار خون. جایی اعتیاد. و جایی، نبود دسترسی عادلانه به خدمات سلامت. آنوقت بهجای اینکه هر سازمان، پروژهای را که خودش دوست دارد اجرا کند، مسئله واقعی جامعه، نقطه آغاز مداخله باشد.
این یعنی عبور از پروژهمحوری به مسئلهمحوری. و این تغییر، بسیار مهم است. دیگر موفقیت یک شرکت این نیست که بگوید «۵۰۰ میلیون تومان برای سلامت هزینه کردیم». موفقیت این است که بتواند بگوید: در این محله، با مشارکت مردم و سمنها، نرخ کنترل فشار خون را افزایش دادیم.
آنچه اهمیت دارد، مبلغ هزینهشده نیست. تغییری است که در زندگی انسانها ایجاد شده است. اما هیچ سمنی بهتنهایی نمیتواند مسائل پیچیده سلامت را حل کند.
سلامت، یک مسئله چندبازیگری است.
دولت باید سیاستگذار و تسهیلگر باشد. دانشگاه علوم پزشکی، دانش و تخصص را به میدان بیاورد. بخش خصوصی و شرکتها، منابع و ظرفیتهای خود را مسئولانه وارد کنند. شهرداری و مدیریت شهری، فضا و زیرساخت فراهم کنند. سمنها، جامعه را نمایندگی و بسیج کنند. و مهمتر از همه، خود مردم در طراحی و اجرای راهحل حضور داشته باشند.
این یعنی بهجای پروژههای جزیرهای، یک ائتلاف سلامت اجتماعی شکل بگیرد. ائتلافی که در آن هرکس سهم خودش را بداند و هیچکس مالک مسئله نباشد؛ همه شریک حل آن باشند.در این میان، یک کلمه شاید از همه مهمتر باشد: اعتماد.اعتماد چیزی نیست که بتوان با بودجه خرید. با بخشنامه ایجاد نمیشود. و با یک کمپین یکروزه ساخته نمیشود. اعتماد، محصول رابطه است. وقتی مردم ببینند کسی صدایشان را میشنود، وقتی بدانند در روزهای سخت تنها نمیمانند، وقتی بتوانند در تصمیمی که درباره زندگیشان گرفته میشود، نقش داشته باشند، چیزی شکل میگیرد که از بسیاری از زیرساختهای فیزیکی ماندگارتر است: سرمایه اجتماعی.
و سمنها، اگر درست فهم و حمایت شوند، یکی از مهمترین سازندگان سرمایه اجتماعیاند. آنها میان مردم و ساختارهای رسمی پل میزنند؛ میان مسئله و راهحل واسطه میشوند؛ و میان بخش خصوصی، دولت و جامعه، امکان گفتوگو ایجاد میکنند.
از همینجا، مسئولیت اجتماعی شرکتها نیز معنای تازهای پیدا میکند. مسئولیت اجتماعی نباید به چک کشیدن برای یک پروژه، خرید چند تجهیز یا انتشار چند تصویر از یک مراسم تقلیل پیدا کند. مسئولیت اجتماعی زمانی معنا پیدا میکند که منابع، به مسئله واقعی جامعه متصل شوند.
شرکت میتواند منابع داشته باشد. نظام سلامت دانش داشته باشد. دولت قدرت سیاستگذاری داشته باشد. اما این سمنها هستند که میتوانند نبض جامعه را لمس کنند. بنابراین شاید لازم باشد منابع سلامت نیز از همین مسیر عبور کنند: پول دنبال مسئله برود، نه مسئله دنبال پول.
سمنها مسئله را شناسایی کنند، مردم در طراحی راهحل شریک باشند؛ متخصصان راهحل را ارزیابی کنند؛ شرکتها و خیرین منابع را تأمین کنند؛ و در نهایت، اثر واقعی سنجیده شود. چند نفر تحت پوشش قرار گرفتند، یک شاخص سلامت چقدر تغییر کرد، رفتار مردم چه میزان تغییر کرد و برای هر نتیجه چقدر هزینه شد؟
چون در نهایت، جامعه به گزارش بیشتر نیاز ندارد، به اثر بیشتر نیاز دارد. شاید وقت آن رسیده باشد که برای سمنها، بهجای تعداد پروژهها، اثر اجتماعی را معیار قرار دهیم. و بهجای اینکه مردم را «مخاطب» برنامهها بدانیم، آنها را شریک بدانیم.
اگر برای سلامت روان جوانان برنامهای طراحی میکنیم، خود جوانها باید در طراحی آن حضور داشته باشند. اگر برای سالمندان برنامه میسازیم، سالمندان نباید فقط دریافتکننده آن باشند. اگر برای کودکان تصمیم میگیریم، باید صدای خانوادهها و کسانی را که هر روز با آنها زندگی میکنند، بشنویم.هیچ برنامهای درباره مردم، نباید بدون مردم طراحی شود.هفته تشکل و مشارکت اجتماعی، شاید بیش از آنکه هفته تقدیر از سمنها باشد، فرصت خوبی برای بازنگری در معنای «با هم بودن» باشد. مشارکت اجتماعی، یک مراسم نیست. یک شعار نیست. حتی یک پروژه هم نیست.مشارکت، یک شیوه حکمرانی اجتماعی است.شیوهای که در آن جامعه تماشاگر نیست. شریک است. و شاید مهمترین کاری که امروز باید انجام دهیم، این باشد که مشارکت را از سطح واژه به سطح سازوکار بیاوریم: برای هر جامعه، یک نقشه مسئله داشته باشیم. برای هر مسئله، یک ائتلاف بسازیم. برای هر ائتلاف، مسئولیت روشن تعریف کنیم. برای هر هزینه، اثر قابل سنجش بخواهیم. و برای هر تصمیم، صدای مردم را به رسمیت بشناسیم.آن وقت دیگر نمیگوییم: «سمنها در سلامت مشارکت میکنند.» بلکه میگوییم: «سمنها بخشی از نظام حل مسئله سلامت جامعهاند.»و شاید تفاوت یک کار خیر با یک مداخله اجتماعی پایدار، دقیقاً همینجا باشد: کار خیر، ممکن است یک درد را برای امروز آرام کند؛ اما مشارکت اجتماعی میتواند توان جامعه را برای فردا بیشتر کند.
در نهایت، سلامت فقط چیزی نیست که پزشک به ما میدهد. بخشی از سلامت را ما برای یکدیگر میسازیم. در اعتمادی که ایجاد میکنیم. در دستی که برای دیگری دراز میکنیم. در مسئلهای که پیش از بحرانی شدن میبینیم. و در جامعهای که یاد میگیرد برای نجات خودش، منتظر یک ناجی نماند.
شاید رسالت واقعی تشکلهای اجتماعی همین باشد: کمک کنند جامعه، مراقبت از خودش را یاد بگیرد و این، شاید عمیقترین معنای مشارکت اجتماعی باشد.
