پایگاه تحلیلی ژئوپلیتیکال مانیتور در گزارشی با بررسی پیامدهای جنگ ایران و آمریکا، نوشته است که معماری امنیتی ایالات متحده در خلیج فارس که طی بیش از چهار دهه برای مهار ایران و گسترش نفوذ واشنگتن شکل گرفته، اکنون در حال تبدیل شدن به منبعی از هزینه و آسیبپذیری برای آمریکا است.
به نوشته این پایگاه، مسئله دیگر این نیست که آیا آمریکا توان وارد کردن هزینه به ایران را دارد یا نه؛ واشنگتن از چنین توانایی برخوردار است. پرسش اساسیتر این است که آیا ساختار امنیتی ایجادشده در خلیج فارس، پس از محاسبه هزینههای تسلیحاتی، مالی، انرژی و فشارهای اقتصادی داخلی، همچنان قدرت چانهزنی و اهرم نفوذ آمریکا را افزایش میدهد یا خیر.
این گزارش با اشاره به سابقه حضور آمریکا در منطقه مینویسد که پس از انقلاب ایران و حمله شوروی به افغانستان، واشنگتن امنیت خلیج فارس را یک منافع حیاتی برای خود تعریف کرد. این رویکرد در ادامه با افزایش حضور نظامی آمریکا، ایجاد پایگاههای نظامی و گسترش همکاریهای امنیتی با کشورهای عربی خلیج فارس همراه شد.
با این حال، به اعتقاد نویسنده، آنچه زمانی یک مزیت برای آمریکا محسوب میشد، اکنون هزینههایی نیز به همراه دارد. پایگاه نظامی، در عین افزایش قدرت عملیاتی آمریکا، به یک هدف بالقوه تبدیل میشود و تضمین امنیتی برای متحدان نیز تعهداتی ایجاد میکند که واشنگتن در زمان تشدید تنش ناچار است آنها را در محاسبات خود لحاظ کند.
ژئوپلیتیکال مانیتور برای توضیح این آسیبپذیری به حملات سال ۲۰۱۹ به تأسیسات نفتی «ابقیق» و «خریص» عربستان سعودی اشاره کرده است؛ حملاتی که بهطور موقت حدود ۵.۷ میلیون بشکه در روز از ظرفیت تولید نفت عربستان کاست. از نگاه نویسنده، این اتفاق نشان داد که برتری نظامی آمریکا الزاماً نمیتواند آسیبپذیری فیزیکی زیرساختهای حیاتی در خلیج فارس را از بین ببرد.
در ادامه گزارش آمده است که کشورهای منطقه نیز با توجه به همین آسیبپذیری، تلاش کردهاند از تبدیل شدن به میدان درگیری قدرتهای دیگر جلوگیری کنند. عربستان سعودی در سال ۲۰۲۳ روابط خود با ایران را از سر گرفت و دیگر کشورهای عربی خلیج فارس نیز به سمت کاهش تنش حرکت کردند. به نوشته این تحلیل، این اقدامات … …
