رکنا: پژوهش تازه ای که PsyPost در سپتامبر ۲۰۲۶ برجسته کرده، نشان می دهد که برای خراب شدن خواب همیشه به یک بحران بزرگ یا یک اتفاق شدید نیاز نیست؛ گاهی همان فشارهای معمول روزانه، از بحث خانوادگی و فشار کاری گرفته تا نگرانی های مالی و کارهای عقب افتاده، می توانند ذهن را تا زمان خواب در حالت آماده باش نگه دارند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش گروه روانشناسی رکنا، پژوهشگران دانشگاه ملی سنگاپور در مطالعه ای که در Journal of Sleep Research منتشر شده، طی دو هفته خواب و میزان استرس ۶۰ دانشجو را بررسی کردند و با استفاده از دستبند پایش خواب و حلقه هوشمند، هم الگوی خواب و هم برخی شاخص های برانگیختگی جسمی را اندازه گیری کردند. وقتی بدن به تخت می رود اما ذهن هنوز سر کار است نتایج نشان داد در روزهایی که افراد استرس بیشتری نسبت به میانگین معمول خود تجربه می کردند، هنگام رفتن به رختخواب بیشتر با افکار تند و نگرانی های ذهنی روبه رو می شدند. همین برانگیختگی شناختی با دیرتر به خواب رفتن و کاهش مدت خواب ارتباط داشت. به بیان ساده، ممکن است بدن خسته باشد و فرد به تخت برود، اما ذهن همچنان در حال مرور اتفاقات روز، پیش بینی فردا، حل کردن مشکلات و بازسازی گفت و گوهای گذشته باشد. پژوهشگران این وضعیت را یکی از مسیرهای مهمی می دانند که از طریق آن استرس روزانه می تواند خواب شبانه را مختل کند. چرا بعضی افراد بیشتر از استرس بی خواب می شوند؟
پژوهش یک تفاوت مهم را نیز نشان داد. افرادی که از ابتدا آسیب پذیری بیشتری نسبت به اختلال خواب در شرایط استرس زا داشتند، در طول دو هفته استرس و برانگیختگی شناختی بیشتری گزارش کردند و افکار مزاحم آنها بیشتر با بیدار ماندن در نیمه شب ارتباط داشت. به نظر می رسد در این افراد، حتی وقتی بدن در طول شب برای مدت کوتاهی بیدار می شود، ذهن سریع تر دوباره به سمت نگرانی و افکار مزاحم می رود و برگشتن به خواب دشوارتر می شود.
نکته جالب این بود که در این مطالعه، افزایش ضربان قلب یا علائم جسمی استرس نقش اصلی را در توضیح اختلال خواب نداشت. آنچه بیشتر به چشم می آمد، فعالیت ذهنی بود؛ یعنی همان حالتی که فرد در ظاهر دراز کشیده و آرام است اما ذهنش همچنان درگیر است. بنابراین گاهی مشکل اصلی این نیست که بدن نمی تواند استراحت کند، بلکه ذهن هنوز احساس می کند باید مسئله ای را حل کند یا خطری را پیش بینی کند. البته پژوهش روی گروه محدودی از دانشجویان انجام شده و نمی توان نتایج آن را بدون احتیاط به همه گروه های سنی و افراد مبتلا به اختلالات خواب تعمیم داد. …